Ryzyko wystąpienia celiakii u dzieci według HLA i kraju AD 3

Charakterystyka kwalifikujących się dzieci, które zostały wpisane i tych, którzy nie zostali zapisani do kohorty TEDDY, została opisana poprzednio.4 (Dane dotyczące badań przesiewowych i kwalifikowalności według centrum klinicznego są podane w tabeli S2 w dodatku uzupełniającym). Testy na celiakię rozpoczęto podczas 24-miesięcznej wizyty i kontynuowano co roku. Jeśli dziecko uzyskało wynik dodatni po 24 miesiącach, analizowano również wcześniejsze próbki krwi, które pobrano od urodzenia, w celu określenia wieku, w którym przeciwciała tTG stały się w pierwszej kolejności wykrywalne. Trwałość przeciwciał przeciwko tTG została potwierdzona przez testowanie następnej dostępnej próbki od każdego uczestnika badania zidentyfikowanego jako posiadającego dodatni wynik testu w dowolnym punkcie czasowym.
Pomiar przeciwciał tTG
Wykorzystaliśmy testy wiązania radioligandów do pomiaru poziomu przeciwciał przeciwko TTG w dwóch laboratoriach. Wszystkie próbki surowicy w Stanach Zjednoczonych poddano badaniom przesiewowym pod kątem przeciwciał IgG przeciwko tTG w ośrodku Barbara Davis Center for Childhood Diabetes na University of Colorado w Denver (indeks normalny, < 0,05 jednostki).
W ośrodkach europejskich wszystkie próbki surowicy badano na Uniwersytecie w Bristolu w Wielkiej Brytanii za pomocą testu, w którym wykryto zarówno przeciwciała IgA, jak i IgG przeciwko tTG (normalny wskaźnik <1,3 jednostek). Continue reading „Ryzyko wystąpienia celiakii u dzieci według HLA i kraju AD 3”

Ryzyko wystąpienia celiakii u dzieci według HLA i kraju AD 2

Identyfikacja jednego z tych haplotypów sama w sobie nie wystarcza do rozpoznania celiakii, ponieważ oba haplotypy DR3-DQ2 i DR4-DQ8 są powszechne w populacji ogólnej. Ryzyko celiakii różni się pomiędzy tymi dwoma haplotypami, przy czym uważa się, że DR3-DQ2 stanowi większe ryzyko niż obecność DR4-DQ8. Ponadto na ryzyko związane z każdym haplotypem prawdopodobnie wpływają inne czynniki zarówno przy urodzeniu, jak i podczas życia. Środowiskowe czynniki determinujące cukrzycę u młodych (TEDDY) to międzynarodowe badanie, w którym uczestniczą dzieci z wysokim ryzykiem genetycznym w cukrzycy typu 1, z rozwojem celiakii jako drugorzędnym wynikiem.2 Oceniliśmy częstość występowania autoimmunologicznych chorób trzewnych i celiakii u dzieci biorących udział w badaniu, które zostały zidentyfikowane w chwili urodzenia jako mające haplotyp ryzyka HLA DR3-DQ2 lub DR4-DQ8. Ocenialiśmy również wpływ genotypu, płci, obecności lub braku rodzinnej historii celiakii oraz kraju zamieszkania na ryzyko celiakii.
Metody
Projekt badania
TEDDY to prospektywne badanie kohortowe obejmujące sześć ośrodków badań klinicznych – trzy w Stanach Zjednoczonych (Kolorado, Georgia i Waszyngton) oraz trzy w Europie (Finlandia, Niemcy i Szwecja). Głównym celem TEDDY jest identyfikacja genetycznych, ciążowych i środowiskowych czynników ryzyka dla autoprzeciwciał wyspowych, cukrzycy typu lub obu u dzieci o podwyższonym ryzyku wystąpienia cukrzycy typu na podstawie ich dwóch haplotypów HLA (genotyp HLA) .3 Ponieważ główne genotypy HLA, które wiążą się z ryzykiem cukrzycy typu 1, również niosą ryzyko celiakii, badaliśmy genetyczny i środowiskowy wkład w rozwój autoimmunizacji i celiakii w tej kohorcie. Continue reading „Ryzyko wystąpienia celiakii u dzieci według HLA i kraju AD 2”

Wieloródka Odporna na gruźlicę i kulturę konwersji z Bedaquiline AD 8

Nie było różnicy w długości okresu obserwacji pomiędzy dwiema grupami badawczymi. Żadne zgony nie były uważane za związane z badanym lekiem przez badacza, który nie był świadomy przypisań grupowych, ani nie było żadnego związku pomiędzy zgonami a stężeniami w osoczu bedaquiliny lub odstępem QTcF wynoszącym 500 msec lub więcej podczas próby. W 24. tygodniu badania średnia zmiana względem wartości wyjściowej w QTcF była większa o 15,4 msek w grupie z leukawiliną i o 3,3 milisekundy w grupie otrzymującej placebo (p <0,001). Po zakończeniu leczenia bedakiliną, QTcF stopniowo zmniejszał się, a średnia wartość była podobna do wartości w grupie placebo w 60 tygodniu badania. Tylko jeden pacjent z grupy bedakiliny miał wydłużenie QTcF o więcej niż 500 ms (pojedynczy punkt czasowy), ponieważ w porównaniu z brakiem pacjentów w grupie placebo. Nie zaobserwowano bezpośredniego związku pomiędzy poziomem osoczowym bedaquiliny lub metabolitu beducyniny (M2) a odpowiednimi wartościami bezwzględnymi QTcF lub zmianami w QTcF. Continue reading „Wieloródka Odporna na gruźlicę i kulturę konwersji z Bedaquiline AD 8”

Spironolakton na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową AD 8

Może to być przypadkowe odkrycie, biorąc pod uwagę liczne analizy. Jednak zauważyliśmy wiele różnic w wyjściowej charakterystyce pacjentów według warstwy. W grupie placebo w badaniu TOPCAT wystąpiło nieoczekiwanie niższe ryzyko30,31 pierwotnego wyniku wśród hospitalizowanych wcześniej niż wśród tych, którzy tego nie zrobili (tabela S5A w dodatkowym dodatku). Ponadto znaczna większość pacjentów z Rosji i Gruzji była zapisana do warstwy hospitalizacji, podczas gdy pacjenci z obu Ameryk byli bardziej równomiernie zrównoważeni między dwiema warstwami (Tabela S5B w Dodatku Uzupełniającym). Te nieoczekiwane spostrzeżenia doprowadziły do dodatkowych, eksploracyjnych analiz post hoc. Zaobserwowaliśmy wyraźną regionalną zmienność częstości zdarzeń, przy czym pacjenci z grupy placebo, którzy zostali zapisani do Rosji lub Gruzji, mają znacznie niższe prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia pierwotnego niż osoby zarejestrowane w obu Amerykach (Tabela S6 w dodatku uzupełniającym). Ta rozbieżność w częstości zdarzeń z placebo była nieoczekiwana i nie została wyjaśniona. Continue reading „Spironolakton na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową AD 8”