Spironolakton na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową AD 2

Dlatego rozpoczęliśmy leczenie zachowawczej niewydolności serca z sercem w próbie antagonisty aldosteronu (TOPCAT), aby ustalić, czy leczenie spironolaktonem poprawi wyniki kliniczne u pacjentów z objawową niewydolnością serca i stosunkowo zachowaną frakcją wyrzutową.18,19 Metody
Projekt badania i nadzór
Zaprojektowaliśmy fazę 3, wieloośrodkową, międzynarodową, randomizowaną, podwójnie ślepą próbę kontrolowaną placebo. Proces był sponsorowany przez National Heart, Lung and Blood Institute. Komitety wykonawcze i sterujące zaplanowały proces i nadzorowały jego postępowanie; komisja etyczna w każdym ośrodku badawczym zatwierdziła wersję próbną. Dane zostały zebrane i zarządzane w formie elektronicznej przez New England Research Institutes Clinical Trial Coordinating Center, które również koordynowało monitorowanie miejsca i analizowało wyniki badań (z niezależną weryfikacją w Brigham and Women s Hospital). Pierwszy szkic manuskryptu został napisany przez pierwszych trzech autorów i ostatniego autora. Wszyscy autorzy zredagowali i zatwierdzili manuskrypt i ponoszą pełną odpowiedzialność za dokładność i kompletność danych oraz za wierność tego raportu w protokole badania, który jest dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie. Dalsze szczegóły dotyczące projektowania badań i nadzoru znajdują się w Dodatku uzupełniającym, dostępnym pod adresem. Continue reading „Spironolakton na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową AD 2”

Spironolakton na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową AD 8

Może to być przypadkowe odkrycie, biorąc pod uwagę liczne analizy. Jednak zauważyliśmy wiele różnic w wyjściowej charakterystyce pacjentów według warstwy. W grupie placebo w badaniu TOPCAT wystąpiło nieoczekiwanie niższe ryzyko30,31 pierwotnego wyniku wśród hospitalizowanych wcześniej niż wśród tych, którzy tego nie zrobili (tabela S5A w dodatkowym dodatku). Ponadto znaczna większość pacjentów z Rosji i Gruzji była zapisana do warstwy hospitalizacji, podczas gdy pacjenci z obu Ameryk byli bardziej równomiernie zrównoważeni między dwiema warstwami (Tabela S5B w Dodatku Uzupełniającym). Te nieoczekiwane spostrzeżenia doprowadziły do dodatkowych, eksploracyjnych analiz post hoc. Zaobserwowaliśmy wyraźną regionalną zmienność częstości zdarzeń, przy czym pacjenci z grupy placebo, którzy zostali zapisani do Rosji lub Gruzji, mają znacznie niższe prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia pierwotnego niż osoby zarejestrowane w obu Amerykach (Tabela S6 w dodatku uzupełniającym). Ta rozbieżność w częstości zdarzeń z placebo była nieoczekiwana i nie została wyjaśniona. Continue reading „Spironolakton na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową AD 8”

Spironolakton na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową AD 7

Nie było jednak istotnych różnic między grupami w odsetku pacjentów z poziomem kreatyniny w surowicy 3,0 mg na decylitr lub wyższym, lub którzy wymagali dializy. Skurczowe ciśnienie krwi przy wizytach po linii było znacznie niższe w grupie spironolaktonowej. Ponadto, odstawienie badanego leku z powodu tkliwości piersi lub ginekomastii było znacznie częstsze w grupie spironolaktonu. Bardziej szczegółowy opis zdarzeń niepożądanych znajduje się w dodatkowym dodatku, w tym w tabeli S8. Dyskusja
Badanie TOPCAT było odpowiednio zasilane ze względu na złożony pierwotny wynik zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, przerwania zatrzymania krążenia lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Stwierdziliśmy, że dodanie spironolaktonu do istniejącej terapii u pacjentów z niewydolnością serca i zachowaną frakcją wyrzutową nie zmniejszyło znacząco częstości pierwotnego wyniku leczenia.
Ani czas do pierwszej hospitalizacji z jakiegokolwiek powodu, ani czas do śmierci z jakiejkolwiek przyczyny nie został znacząco zmieniony przez przypadkowe przypisanie spironolaktonowi. Continue reading „Spironolakton na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową AD 7”

Ryzyko wystąpienia celiakii u dzieci według HLA i kraju AD 3

Charakterystyka kwalifikujących się dzieci, które zostały wpisane i tych, którzy nie zostali zapisani do kohorty TEDDY, została opisana poprzednio.4 (Dane dotyczące badań przesiewowych i kwalifikowalności według centrum klinicznego są podane w tabeli S2 w dodatku uzupełniającym). Testy na celiakię rozpoczęto podczas 24-miesięcznej wizyty i kontynuowano co roku. Jeśli dziecko uzyskało wynik dodatni po 24 miesiącach, analizowano również wcześniejsze próbki krwi, które pobrano od urodzenia, w celu określenia wieku, w którym przeciwciała tTG stały się w pierwszej kolejności wykrywalne. Trwałość przeciwciał przeciwko tTG została potwierdzona przez testowanie następnej dostępnej próbki od każdego uczestnika badania zidentyfikowanego jako posiadającego dodatni wynik testu w dowolnym punkcie czasowym.
Pomiar przeciwciał tTG
Wykorzystaliśmy testy wiązania radioligandów do pomiaru poziomu przeciwciał przeciwko TTG w dwóch laboratoriach. Wszystkie próbki surowicy w Stanach Zjednoczonych poddano badaniom przesiewowym pod kątem przeciwciał IgG przeciwko tTG w ośrodku Barbara Davis Center for Childhood Diabetes na University of Colorado w Denver (indeks normalny, < 0,05 jednostki).
W ośrodkach europejskich wszystkie próbki surowicy badano na Uniwersytecie w Bristolu w Wielkiej Brytanii za pomocą testu, w którym wykryto zarówno przeciwciała IgA, jak i IgG przeciwko tTG (normalny wskaźnik <1,3 jednostek). Continue reading „Ryzyko wystąpienia celiakii u dzieci według HLA i kraju AD 3”

Ryzyko wystąpienia celiakii u dzieci według HLA i kraju AD 2

Identyfikacja jednego z tych haplotypów sama w sobie nie wystarcza do rozpoznania celiakii, ponieważ oba haplotypy DR3-DQ2 i DR4-DQ8 są powszechne w populacji ogólnej. Ryzyko celiakii różni się pomiędzy tymi dwoma haplotypami, przy czym uważa się, że DR3-DQ2 stanowi większe ryzyko niż obecność DR4-DQ8. Ponadto na ryzyko związane z każdym haplotypem prawdopodobnie wpływają inne czynniki zarówno przy urodzeniu, jak i podczas życia. Środowiskowe czynniki determinujące cukrzycę u młodych (TEDDY) to międzynarodowe badanie, w którym uczestniczą dzieci z wysokim ryzykiem genetycznym w cukrzycy typu 1, z rozwojem celiakii jako drugorzędnym wynikiem.2 Oceniliśmy częstość występowania autoimmunologicznych chorób trzewnych i celiakii u dzieci biorących udział w badaniu, które zostały zidentyfikowane w chwili urodzenia jako mające haplotyp ryzyka HLA DR3-DQ2 lub DR4-DQ8. Ocenialiśmy również wpływ genotypu, płci, obecności lub braku rodzinnej historii celiakii oraz kraju zamieszkania na ryzyko celiakii.
Metody
Projekt badania
TEDDY to prospektywne badanie kohortowe obejmujące sześć ośrodków badań klinicznych – trzy w Stanach Zjednoczonych (Kolorado, Georgia i Waszyngton) oraz trzy w Europie (Finlandia, Niemcy i Szwecja). Głównym celem TEDDY jest identyfikacja genetycznych, ciążowych i środowiskowych czynników ryzyka dla autoprzeciwciał wyspowych, cukrzycy typu lub obu u dzieci o podwyższonym ryzyku wystąpienia cukrzycy typu na podstawie ich dwóch haplotypów HLA (genotyp HLA) .3 Ponieważ główne genotypy HLA, które wiążą się z ryzykiem cukrzycy typu 1, również niosą ryzyko celiakii, badaliśmy genetyczny i środowiskowy wkład w rozwój autoimmunizacji i celiakii w tej kohorcie. Continue reading „Ryzyko wystąpienia celiakii u dzieci według HLA i kraju AD 2”

Wieloródka Odporna na gruźlicę i kulturę konwersji z Bedaquiline AD 8

Nie było różnicy w długości okresu obserwacji pomiędzy dwiema grupami badawczymi. Żadne zgony nie były uważane za związane z badanym lekiem przez badacza, który nie był świadomy przypisań grupowych, ani nie było żadnego związku pomiędzy zgonami a stężeniami w osoczu bedaquiliny lub odstępem QTcF wynoszącym 500 msec lub więcej podczas próby. W 24. tygodniu badania średnia zmiana względem wartości wyjściowej w QTcF była większa o 15,4 msek w grupie z leukawiliną i o 3,3 milisekundy w grupie otrzymującej placebo (p <0,001). Po zakończeniu leczenia bedakiliną, QTcF stopniowo zmniejszał się, a średnia wartość była podobna do wartości w grupie placebo w 60 tygodniu badania. Tylko jeden pacjent z grupy bedakiliny miał wydłużenie QTcF o więcej niż 500 ms (pojedynczy punkt czasowy), ponieważ w porównaniu z brakiem pacjentów w grupie placebo. Nie zaobserwowano bezpośredniego związku pomiędzy poziomem osoczowym bedaquiliny lub metabolitu beducyniny (M2) a odpowiednimi wartościami bezwzględnymi QTcF lub zmianami w QTcF. Continue reading „Wieloródka Odporna na gruźlicę i kulturę konwersji z Bedaquiline AD 8”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom czesc 4

W Liberii, gdzie ruch infekcji od epicentrum do kapitału był szybszy niż w Sierra Leone, wzrost trwał 15 tygodni od połowy czerwca (25 tydzień), z czasem podwojenia wynoszącym 2,8 tygodnia. Gwinea zgłosiła najkrótszy i najszybszy okres trwałego wzrostu wykładniczego – przez 9 tygodni od początku lipca (28. tydzień), głównie na południowym wschodzie, z przypadkiem podwojenia co 1,9 tygodnia. Rysunek 3. Rysunek 3. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom czesc 4”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom cd

Analiza autokorelacji wykazała okresowość 16 dni, odzwierciedlającą czas interwału szeregowego (lub generacji). Mimo że infekcja ludzka prawdopodobnie pochodzi z Gwinei, znaczny wzrost liczby przypadków w epicentrum trzech krajów miał miejsce najpierw w regionie wschodnim (poziom administracyjny 1) Sierra Leone, a następnie w północno-środkowej Liberii, a następnie w Nerérékoré w Gwinei. Na zachodniej granicy między Gwineą a Sierra Leone, pomimo częstych transgranicznych przemieszczeń zarażonych osób, zmiany w częstości występowania Eboli zostały zsynchronizowane między prefekturami w Gwinei (Konakry, Coyah, Forécariah), ale nie w sąsiedniej dzielnicy w Sierra Leone (Kambia ) (Rysunek 2A). Infekcja przekraczała granice państwowe, ale w tych przykładach nie tak często dzielnice w Sierra Leone i prefektury w Gwinei działały jako pojedyncza, jednorodna mieszalnia.
Analiza filogenetyczna dostarczyła cennych dodatkowych informacji o pochodzeniu wirusa i migracji zarażonych ludzi. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom cd”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 8

Nie wiemy także, czy Afryka Zachodnia pozostaje podatna na kolejny duży wybuch w 2016 r. (Zob. Dodatek Uzupełniający). Nacisk należy zatem położyć na zapobieganie i gotowość do ochrony populacji, to znaczy na zarządzanie ryzykiem resztkowym osób, które przeżyły epidemię w Afryce Zachodniej, oraz zahamowanie nowych epidemii w dowolnym miejscu i czasie w Afryce. Do czasu dokładniejszego przewidywania lub zapobiegania infekcji u ludzi, podejście do zarządzania przyszłymi epidemiami będzie koncentrować się na klasycznym, responsywnym podejściu do kontroli eboli: zaangażowanie społeczności, wczesne wykrywanie i diagnozowanie przypadków, kompleksowe śledzenie kontaktów, szybka izolacja pacjenta, wsparcie kliniczne opieki i rygorystycznej kontroli zakażeń, w tym bezpiecznego pochówku. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 8”

Zaniedbany wymiar globalnego bezpieczeństwa – ramy przeciwdziałania kryzysom chorób zakaźnych ad 7

Pierwszym z nich jest utworzenie nowego komitetu ds. Rozwoju produktu Pandemic w celu ustalenia priorytetów, koordynowania i nadzorowania badań i rozwoju na tym obszarze; ta komisja powinna być pociągnięta do odpowiedzialności przez wyżej wymienioną radę techniczną. Przewodniczącego komitetu powinien wyznaczyć dyrektor generalny WHO, a reszta członkostwa składa się z międzynarodowych ekspertów technicznych. Komitet działałby niezależnie od WHO, podejmując decyzje na podstawie opinii członków. Niniejszy wniosek opiera się na pracach, które WHO podjęła już w celu identyfikacji priorytetowych patogenów. Continue reading „Zaniedbany wymiar globalnego bezpieczeństwa – ramy przeciwdziałania kryzysom chorób zakaźnych ad 7”