Spirometrię zachęt do zapobiegania ostrym powikłaniom płucnym w chorobach sierpowatokrwinkowych ad

Niektórzy cierpieli gdzie indziej niż w klatce piersiowej lub plecach, a inni nie. Przeprowadzono następujące badania: pełną liczbę krwinek i różnic, liczbę retikulocytów, pomiar stężenia hemoglobiny F i S, posiew krwi, jeśli pacjent był gorączkowy, pomiar nasycenia tlenem za pomocą pulsoksymetru, podczas gdy pacjent oddychał powietrzem w pomieszczeniu i radiografię klatki piersiowej. Podczas każdej hospitalizacji pacjenci z prawidłowymi zdjęciami RTG klatki piersiowej lub radiogramami niezmienionymi od poprzedniego badania byli losowo przydzielani do jednej z dwóch grup – grupy spirometrycznej, która otrzymywała standardową opiekę, a także stosowania spirometru motywacyjnego i grupy nieprzestrzennej, która otrzymała tylko standardowa opieka. Badanie kości wykonano podczas każdej hospitalizacji w celu określenia częstości występowania zawału w klatce piersiowej. Spirometrię motywacyjną stosowali pacjenci z grupy spirometrycznej co dwie godziny między godziną 8 a 22, a gdy obudzili się w nocy do ustąpienia bólu w klatce piersiowej. Continue reading „Spirometrię zachęt do zapobiegania ostrym powikłaniom płucnym w chorobach sierpowatokrwinkowych ad”

Znaczenie kliniczne dla postawienia rozpoznania

Oceniając wyniki badania wydobytego płynu należy brać pod uwagę możliwość istnienia różnić w jego składzie pod względem jakościowym i ilościowym w różnych miejscach przestrzeni podpajęczynówkowej. Na podstawie samych tylko wyników badania płynu nie należy wyciągać decydujących wniosków co do postępowania leczniczego i rokowania. Najlepszą orientację o stanie chorego dać może porównanie objawów klinicznych z wynikami badania kilkakrotnie pobieranych prób płynu. Znaczenie kliniczne dla postawienia rozpoznania, rokowania oraz przyszłej terapii ma ciśnienie, pod jakim wydobywa się płyn z kanału kręgowego, jego przejrzystość i zabarwienie, zawartość elementów komórkowych, cukru, chlorków oraz ewentualna obecność drobnoustrojów. Miarodajne wyniki może dać tylko badanie wykonane bezpośrednio po pobraniu płynu. Continue reading „Znaczenie kliniczne dla postawienia rozpoznania”

Kila watroby

Kiła wątroby Przyczyny splenomegalicznej marskości wątroby typu Eppingera dotychczas nie są wyjaśnione. Najprawdopodobniej w jej powstaniu dużą rolę odgrywa uszkodzenie układu siateczkowo-śródbłonkowego. Przedmiotowo śledziona i wątroba są znacznie powiększone, twarde, o powierzchni gładkiej. Prócz tego stwierdza się w jednych przypadkach żółtaczkę hemolityczną lub hemolityczno miąższową z niedokrwistością mierną lub ciężką, bez puchliny brzusznej lub z puchliną i bez widocznego krążenia obocznego w powłokach brzusznych. W innych przypadkach żółtaczka dołącza się dopiero w końcowym okresie choroby. Continue reading „Kila watroby”