Znaczenie kliniczne dla postawienia rozpoznania

Oceniając wyniki badania wydobytego płynu należy brać pod uwagę możliwość istnienia różnić w jego składzie pod względem jakościowym i ilościowym w różnych miejscach przestrzeni podpajęczynówkowej. Na podstawie samych tylko wyników badania płynu nie należy wyciągać decydujących wniosków co do postępowania leczniczego i rokowania. Najlepszą orientację o stanie chorego dać może porównanie objawów klinicznych z wynikami badania kilkakrotnie pobieranych prób płynu. Znaczenie kliniczne dla postawienia rozpoznania, rokowania oraz przyszłej terapii ma ciśnienie, pod jakim wydobywa się płyn z kanału kręgowego, jego przejrzystość i zabarwienie, zawartość elementów komórkowych, cukru, chlorków oraz ewentualna obecność drobnoustrojów. Miarodajne wyniki może dać tylko badanie wykonane bezpośrednio po pobraniu płynu. Continue reading „Znaczenie kliniczne dla postawienia rozpoznania”

Kila watroby

Kiła wątroby Przyczyny splenomegalicznej marskości wątroby typu Eppingera dotychczas nie są wyjaśnione. Najprawdopodobniej w jej powstaniu dużą rolę odgrywa uszkodzenie układu siateczkowo-śródbłonkowego. Przedmiotowo śledziona i wątroba są znacznie powiększone, twarde, o powierzchni gładkiej. Prócz tego stwierdza się w jednych przypadkach żółtaczkę hemolityczną lub hemolityczno miąższową z niedokrwistością mierną lub ciężką, bez puchliny brzusznej lub z puchliną i bez widocznego krążenia obocznego w powłokach brzusznych. W innych przypadkach żółtaczka dołącza się dopiero w końcowym okresie choroby. Continue reading „Kila watroby”

ZAPALENIE WATROBY SWOISTE L KILA WATROBY

Kiła wątroby nabyta (lues hepatis acquisita) Kiła wątroby powstaje wskutek zawleczenia do wątroby krętków bladych (Spirochaete pahida) oraz działania ich jadów. Objawia się ona w różnych postaciach, a) Kiła pierwotna wątroby (lues hepatis primitiva) Kiła pierwotna wątroby zdarza się bardzo rzadko. Jest to tzw. pierwotna żółtaczka kiłowa (icterus lueticus pri,mitivus), pojawiająca się najczęściej równocześnie z wrzodem twardym lub w kilka dni po nim, rzadko na parę dni przed nim, najprawdopodobniej w związku z uszkodzeniem naczyń wątroby przez zakażenie kiłowe. Żółtaczce nie towarzyszą swędzenie skóry, zwolnienie czynności serca ani zaburzenia żółądkowo-jelitowe. Continue reading „ZAPALENIE WATROBY SWOISTE L KILA WATROBY”

Oswiatowcy starali sie wyjsc naprzeciw potrzebom uzdolnionych dzieci stosujac trzy sposoby: przyspieszanie (czyli przenoszenie do wyzszej klasy), wzbogacanie programu oraz odrebne klasy

Oświatowcy starali się wyjść naprzeciw potrzebom uzdolnionych dzieci stosując trzy sposoby: przyśpieszanie (czyli przenoszenie do wyższej klasy), wzbogacanie programu oraz odrębne klasy. Przyśpieszanie ma tę wadę, że łączy młodsze dzieci z dziećmi bardziej od nich społecznie wyrobionymi i dojrzalszymi fizycznie. Ponadto nie rozwiązuje podstawowego problemu uzdolnionego dziecka, to jest braku swobody w samodzielnym myśleniu i działaniu. Wzbogacenie programu wydaje się idealnym rozwiązaniem, ale wymaga więcej czasu i uwagi niż wielu nauczycieli jest w stanie lub też chce mu poświęcić. Ponadto poświęcanie specjalnej uwagi jednemu lub dwojgu dzieciom w klasie również stwarza problemy. Continue reading „Oswiatowcy starali sie wyjsc naprzeciw potrzebom uzdolnionych dzieci stosujac trzy sposoby: przyspieszanie (czyli przenoszenie do wyzszej klasy), wzbogacanie programu oraz odrebne klasy”

Jednak grupy takie nigdy nie sa w istocie jednorodne, poniewaz kazda grupa zawiera szeroki wachlarz trudnosci wychowawczych

Jednak grupy takie nigdy nie są w istocie jednorodne, ponieważ każda grupa zawiera szeroki wachlarz trudności wychowawczych. Niektóre z najzdolniejszych dzieci mogą być poniżej ustalonego poziomu, podczas gdy uczniowie zaklasyfikowani, jako przeciętni lub tępi mogą robić bardzo dobre postępy – być niejako ponad poziom. Najbardziej ujemną cechą grupowania jednorodnego jest to, iż skłania ono dorosłych i dzieci do czynienia złośliwych porównań. Umieszczenie w grupie niezdolnych lub przeciętnych stanowi piętno, a dzieci w wyższych grupach mają skłonność do snobizmu. Większość dzieci, które wymagają specjalnej pomocy wychowawców, ma również różnego rodzaju problemy emocjonalne. Continue reading „Jednak grupy takie nigdy nie sa w istocie jednorodne, poniewaz kazda grupa zawiera szeroki wachlarz trudnosci wychowawczych”

Pasyreotyd na pooperacyjną przetokę trzustkową AD 6

Mniejszą część pacjentów w grupie pasyreotydów niż w grupie placebo ponownie przyjęto do szpitala (17,1% w porównaniu z 29,1%, P = 0,02). Znacznie mniej pacjentów w grupie pasyreotydów niż w grupie placebo otrzymało wszystkie 14 dawek badanego leku (75,7% vs. 86,5%, P = 0,02). W grupie pazyreotydowej 26 z 37 pacjentów (70,3%), którzy otrzymali mniej niż 14 dawek leku (tj. 17,1% z wszystkich 152 pacjentów otrzymujących lek) zostało wycofanych z badania z powodu nudności lub wymiotów, które były czasowo podawanie leku. W grupie placebo 3 pacjentów wycofało się z badania z powodu nudności. Wyniki badań
Ryc. Continue reading „Pasyreotyd na pooperacyjną przetokę trzustkową AD 6”

Spironolakton na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową AD 7

Nie było jednak istotnych różnic między grupami w odsetku pacjentów z poziomem kreatyniny w surowicy 3,0 mg na decylitr lub wyższym, lub którzy wymagali dializy. Skurczowe ciśnienie krwi przy wizytach po linii było znacznie niższe w grupie spironolaktonowej. Ponadto, odstawienie badanego leku z powodu tkliwości piersi lub ginekomastii było znacznie częstsze w grupie spironolaktonu. Bardziej szczegółowy opis zdarzeń niepożądanych znajduje się w dodatkowym dodatku, w tym w tabeli S8. Dyskusja
Badanie TOPCAT było odpowiednio zasilane ze względu na złożony pierwotny wynik zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, przerwania zatrzymania krążenia lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Stwierdziliśmy, że dodanie spironolaktonu do istniejącej terapii u pacjentów z niewydolnością serca i zachowaną frakcją wyrzutową nie zmniejszyło znacząco częstości pierwotnego wyniku leczenia.
Ani czas do pierwszej hospitalizacji z jakiegokolwiek powodu, ani czas do śmierci z jakiejkolwiek przyczyny nie został znacząco zmieniony przez przypadkowe przypisanie spironolaktonowi. Continue reading „Spironolakton na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową AD 7”

Wieloródka Odporna na gruźlicę i kulturę konwersji z Bedaquiline AD 2

Pacjenci, którzy otrzymali wcześniej leczenie gruźlicy opornej na wiele leków, zostali wykluczeni. Dodatkowe kryteria wykluczenia były pozytywnym testem dla ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV) z liczbą komórek CD4 + mniejszą niż 300 komórek na milimetr sześcienny, skomplikowanymi lub ciężkimi pozapłucnymi lub neurologicznymi objawami gruźlicy, ciężką arytmią serca wymagającą leczenia, skorygowanym odstępem QT z stosowanie formuły Fridericia (QTcF) 13 powyżej 450 msec, historia czynników ryzyka dla torsades de pointes, współistniejąca ciężka choroba, nadużywanie alkoholu lub narkotyków, ciąża lub karmienie piersią oraz wcześniejsze leczenie bedakiliną. Zgodnie z protokołem, moksyfloksacyna, gatifloksacyna i układowe stosowanie inhibitorów lub induktorów cytochromu P-450 były zabronione podczas i przez miesiąc po zakończeniu leczenia badanego. Projekt badania
Rysunek 1. Rysunek 1. Projekt badania i schematy dawkowania leków. Pacjenci z wielolekooporną gruźlicą zostali przydzieleni w stosunku 1: do otrzymywania zarówno bedaquiliny (400 mg raz na dobę przez 2 tygodnie, następnie 200 mg trzy razy w tygodniu przez 22 tygodnie) lub placebo, a także preferowanej dawki pięciu leków, drugiej -liniowy reżim przeciwtluubkowy. Continue reading „Wieloródka Odporna na gruźlicę i kulturę konwersji z Bedaquiline AD 2”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 9

Bruce Aylward, MD, Isobel M. Blake, Ph.D., Philippe Barboza, Ph.D., Daniel Bausch, MD, Richard J. Brennan, MD, Peter Clement, MD, MPH, Pasqualina Coffey, MD, Anne Cori, Ph.D., Christl A. Donnelly, Sc.D., Ilaria Dorigatti, Ph.D., Patrick Drury, licencjat, Kara Durski, mgr, Christopher Dye, D.Phil., Tim Eckmanns, MD, Neil M. Ferguson, D.Phil., Christophe Fraser, Ph.D., Erika Garcia, M.Ph., Tini Garske, Ph.D., Alex Gasasira, MB, Ch.B., MPH, Céline Gurry , Mgr, dr Giovanna Jaramillo Gutierrez, dr Esther Hamblion, dr Wes Hinsley, dr Robert Holden, dr David Holmes, dr hab., Stéphane Hugonnet, MD, Thibaut Dr Jombart, dr Edward Kelley, Ravi Santhana, mgr, Nuha Mahmoud, MD, MPH, Harriet L. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 9”