Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 7

W okresach od pokoleń 2 do 4 średni czas wykrywania i izolacji spadł z 6,0 dni do 4,7 dni do 1,5 dnia28. Skuteczna, szybka reakcja na wybuch epidemii EVD w Lagos w Nigerii miała miejsce w lipcu 2014 r., Ograniczając się do tylko 15 potwierdzonych przypadków w populacji powyżej 20 milionów. 29-32 Szybka reakcja została powiązana z udaną kontrolą epidemii w innym miejscu w Afryce.33,34 Pomimo poprawy w zakresie śledzenia kontaktów między pacjentami w latach 2014 i 2015, poprawa ta nastąpiła później niż w ośrodkach leczenia eboli w Liberii i Sierra Leone (ryc. S4 w Dodatku uzupełniającym). Obserwacja kontaktów mogłaby być skuteczniejsza w zapobieganiu przenoszeniu choroby na wczesnych etapach tej epidemii, gdyby została dokładnie wdrożona. Tak się składa, że śledzenie kontaktów zdaje się odgrywać jedynie rolę wspierającą, głównie po zapadnięciu na przypadek w 2015 roku.
Koniec Epidemii w Afryce Zachodniej
Epidemia zajęła 10 miesięcy, by osiągnąć szczytową częstotliwość (wrzesień 2014 r.), Ale zgłoszenia zgłoszono na dodatkowe 18 miesięcy (do kwietnia 2016 r.), A może być ich więcej. Chociaż liczba nowych przypadków była mniejsza niż 50 tygodniowo od kwietnia 2015 r. (Ryc. 1), ogniska w każdym kraju nie zostały ogłoszone do 9 maja w Liberii, 7 listopada w Sierra Leone i 28 grudnia w Gwinei. Daty te oznaczają 42 dni (dwa okresy inkubacji) od ostatniego zgłoszonego przypadku, który powstał zgodnie ze zwykłą drogą transmisji – od jednego zaraźliwego, objawowego pacjenta z pierwotnym epizodem choroby do drugiego.
W długim ogniu epidemii, w ciągu 2015 r. W sieciach Sierra Leone i Gwinei utrzymywały się ogniska zakażeń, szczególnie w regionach Sierra Leone i Guinea, gdzie niechciane osoby szukały pomocy medycznej, w których kontakt z pacjentami uciekł przed kwarantanną, a także w przypadku śmierci od EVD przez niebezpieczne pochówki (i gdzie w takim przypadku liczba kopii pozostała wyższa niż średnia). Ponadto, po zerwaniu głównych łańcuchów transmisji, pojawiły się dodatkowe przypadki, najwyraźniej w wyniku zakażeń nabytych od osób, które przeżyły EVD. Możliwe mechanizmy przenoszenia w każdym z tych zdarzeń – nasienie (partner z mężczyzny na kobietę), mleko matki (matka dziecka) lub nawrót kliniczny u pacjenta, który przeżył (osobiście) – są nadal przedmiotem badań. 45,35 Ostatni z tych incydentów rozpoczął się od trzech zgonów zgłoszonych 17 marca 2016 r. W prefekturze Nzérékoré w południowo-wschodniej Gwinei. Źródłem zakażenia był człowiek, który przeżył EVD w listopadzie 2014 roku. W tym wybuchu, który wygenerował 13 potwierdzonych i prawdopodobnych przypadków, infekcja rozprzestrzeniła się z prefektury Nzérékoré do Macenta w Gwinei i do Monrowii. Trwałe ryzyko infekcji ze strony osób, które przeżyły, jest kolejnym powodem (oprócz lokalnie wysokich wskaźników transmisji), dlaczego możemy się spodziewać, że jakakolwiek wielka epidemia Eboli będzie miała przedłużony koniec, domagając się wzmożonego nadzoru, z rutynowym testowaniem żywych i martwych osób, u których EVD jest podejrzewany, przez wiele miesięcy po wybuchu epidemii.
Przygotowanie do przyszłych epidemii
Ryzyko zakażenia ludzi przez zwierzęta i przez osoby, które przeżyły epidemię Ebola, wydaje się być trwałe, powszechne i nieprzewidywalne lokalnie.36 Nawet po 40 latach niedopatrzenia (od czasu pierwszej epidemii w 1976 r.) Nie możemy w pełni wyjaśnić – a zatem pewnie przewidzieć – czasu, lokalizacja i tempo rozprzestrzeniania się epidemii EVD w Afryce
[patrz też: anestezjologia i ratownictwo, dawca szpiku rejestracja, poradnia psychologiczna katowice ]

Powiązane tematy z artykułem: anestezjologia i ratownictwo dawca szpiku rejestracja poradnia psychologiczna katowice