Zaniedbany wymiar globalnego bezpieczeństwa – ramy przeciwdziałania kryzysom chorób zakaźnych ad

W dużym stopniu korzystaliśmy z wcześniejszych prac i bez uszczerbku dla niezależności Komisji, związanych z innymi istotnymi inicjatywami, takimi jak panel wysokiego szczebla ONZ ds. Globalnej reakcji na kryzysy zdrowotne, panel tymczasowej oceny eboli WHO, inicjatywa Banku Światowego w zakresie finansowania pandemicznego, oraz Niezależny Panel ds. Globalnej Odpowiedzi na ebolę zwołany przez Harvard i London School of Hygiene and Tropical Medicine. Przegląd zaleceń
Sprawozdanie Komisji zawiera 26 zaleceń dotyczących konkretnych działań, które należy podjąć w określonych ramach czasowych. Zostały one opracowane w taki sposób, aby współdziałać jako kompleksowe, spójne ramy dla przeciwdziałania zagrożeniu kryzysami związanymi z chorobami zakaźnymi. Continue reading „Zaniedbany wymiar globalnego bezpieczeństwa – ramy przeciwdziałania kryzysom chorób zakaźnych ad”

Zaniedbany wymiar globalnego bezpieczeństwa – ramy przeciwdziałania kryzysom chorób zakaźnych

Pandemie i epidemie spustoszyły ludzkie społeczeństwa w całej historii. Dżuma, cholera i ospa zabiły dziesiątki milionów ludzi i zniszczyły cywilizacje. W ciągu ostatnich 100 lat hiszpańska grypa z lat 1918-1919 i HIV-AIDS spowodowały śmierć blisko 100 milionów ludzi. Rycina 1. Rycina 1. Continue reading „Zaniedbany wymiar globalnego bezpieczeństwa – ramy przeciwdziałania kryzysom chorób zakaźnych”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 9

Bruce Aylward, MD, Isobel M. Blake, Ph.D., Philippe Barboza, Ph.D., Daniel Bausch, MD, Richard J. Brennan, MD, Peter Clement, MD, MPH, Pasqualina Coffey, MD, Anne Cori, Ph.D., Christl A. Donnelly, Sc.D., Ilaria Dorigatti, Ph.D., Patrick Drury, licencjat, Kara Durski, mgr, Christopher Dye, D.Phil., Tim Eckmanns, MD, Neil M. Ferguson, D.Phil., Christophe Fraser, Ph.D., Erika Garcia, M.Ph., Tini Garske, Ph.D., Alex Gasasira, MB, Ch.B., MPH, Céline Gurry , Mgr, dr Giovanna Jaramillo Gutierrez, dr Esther Hamblion, dr Wes Hinsley, dr Robert Holden, dr David Holmes, dr hab., Stéphane Hugonnet, MD, Thibaut Dr Jombart, dr Edward Kelley, Ravi Santhana, mgr, Nuha Mahmoud, MD, MPH, Harriet L. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 9”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 8

Nie wiemy także, czy Afryka Zachodnia pozostaje podatna na kolejny duży wybuch w 2016 r. (Zob. Dodatek Uzupełniający). Nacisk należy zatem położyć na zapobieganie i gotowość do ochrony populacji, to znaczy na zarządzanie ryzykiem resztkowym osób, które przeżyły epidemię w Afryce Zachodniej, oraz zahamowanie nowych epidemii w dowolnym miejscu i czasie w Afryce. Do czasu dokładniejszego przewidywania lub zapobiegania infekcji u ludzi, podejście do zarządzania przyszłymi epidemiami będzie koncentrować się na klasycznym, responsywnym podejściu do kontroli eboli: zaangażowanie społeczności, wczesne wykrywanie i diagnozowanie przypadków, kompleksowe śledzenie kontaktów, szybka izolacja pacjenta, wsparcie kliniczne opieki i rygorystycznej kontroli zakażeń, w tym bezpiecznego pochówku. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 8”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 7

W okresach od pokoleń 2 do 4 średni czas wykrywania i izolacji spadł z 6,0 dni do 4,7 dni do 1,5 dnia28. Skuteczna, szybka reakcja na wybuch epidemii EVD w Lagos w Nigerii miała miejsce w lipcu 2014 r., Ograniczając się do tylko 15 potwierdzonych przypadków w populacji powyżej 20 milionów. 29-32 Szybka reakcja została powiązana z udaną kontrolą epidemii w innym miejscu w Afryce.33,34 Pomimo poprawy w zakresie śledzenia kontaktów między pacjentami w latach 2014 i 2015, poprawa ta nastąpiła później niż w ośrodkach leczenia eboli w Liberii i Sierra Leone (ryc. S4 w Dodatku uzupełniającym). Obserwacja kontaktów mogłaby być skuteczniejsza w zapobieganiu przenoszeniu choroby na wczesnych etapach tej epidemii, gdyby została dokładnie wdrożona. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 7”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 6

W każdym razie to różne stopnie spadku częstości występowania, a nie maksymalne wskaźniki występujące na mieszkańca w każdym kraju, tłumaczą (przynajmniej matematycznie), dlaczego ciągła transmisja zakończyła się po raz pierwszy w Liberii, następnie w Sierra Leone, a ostatecznie w Gwinei . Chociaż szczepienia prawdopodobnie pomogły w zmniejszeniu wskaźnika przeniesienia po kwietniu 2015 r. W Gwinei17, dominującymi interwencjami były klasyczne metody kontroli ebola: wyszukiwanie przypadków objawowych i śledzenie potencjalnie zainfekowanych kontaktów; wyodrębnianie przypadków, przyjmowanie pacjentów do specjalnie zaprojektowanych centrów leczenia Ebola i zapewnianie wspomagającej opieki klinicznej; oraz zapewnienie bezpiecznego i godnego pochówku18. Dane potwierdzające dowody skuteczności środków kontroli wdrożonych w latach 2013-2016 są raczej obserwacyjne i okolicznościowe niż eksperymentalne, a najbardziej przekonywujące są analizy związane z danymi empirycznymi.
Matematyczne modelowanie 19-22 zostało wykorzystane do zbadania, jakie zmniejszenie transmisji, osiągnięte za pomocą jakich środków, byłoby konieczne do wyjaśnienia epidemii w Gwinei, Liberii i Sierra Leone. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 6”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 5

Około 20% pierwotnych, potwierdzonych przypadków wygenerowało 80% wtórnych przypadków, pokazanych po prawej stronie. W panelu B pokazano rozprzestrzenianie się infekcji w 2015 r. W pierwszej generacji potwierdzonych przypadków w Aberdeen, nadmorskiej dzielnicy Freetown (górny wykres). Jeden człowiek z EVD uciekł z Aberdeen do wioski Rosanda w dystrykcie Bombali, 200 km od źródła pierwotnej epidemii, tym samym ustanawiając drugą, trzecią i prawdopodobnie czwartą generację przypadków w tej wiosce (dolny wykres). Te średnie liczby reprodukcyjne ukrywają znaczną część zmienności liczby zakażeń przenoszonych przez różne osoby. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom ad 5”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom czesc 4

W Liberii, gdzie ruch infekcji od epicentrum do kapitału był szybszy niż w Sierra Leone, wzrost trwał 15 tygodni od połowy czerwca (25 tydzień), z czasem podwojenia wynoszącym 2,8 tygodnia. Gwinea zgłosiła najkrótszy i najszybszy okres trwałego wzrostu wykładniczego – przez 9 tygodni od początku lipca (28. tydzień), głównie na południowym wschodzie, z przypadkiem podwojenia co 1,9 tygodnia. Rysunek 3. Rysunek 3. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom czesc 4”

Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom cd

Analiza autokorelacji wykazała okresowość 16 dni, odzwierciedlającą czas interwału szeregowego (lub generacji). Mimo że infekcja ludzka prawdopodobnie pochodzi z Gwinei, znaczny wzrost liczby przypadków w epicentrum trzech krajów miał miejsce najpierw w regionie wschodnim (poziom administracyjny 1) Sierra Leone, a następnie w północno-środkowej Liberii, a następnie w Nerérékoré w Gwinei. Na zachodniej granicy między Gwineą a Sierra Leone, pomimo częstych transgranicznych przemieszczeń zarażonych osób, zmiany w częstości występowania Eboli zostały zsynchronizowane między prefekturami w Gwinei (Konakry, Coyah, Forécariah), ale nie w sąsiedniej dzielnicy w Sierra Leone (Kambia ) (Rysunek 2A). Infekcja przekraczała granice państwowe, ale w tych przykładach nie tak często dzielnice w Sierra Leone i prefektury w Gwinei działały jako pojedyncza, jednorodna mieszalnia.
Analiza filogenetyczna dostarczyła cennych dodatkowych informacji o pochodzeniu wirusa i migracji zarażonych ludzi. Continue reading „Po Eboli w Afryce Zachodniej – nieprzewidywalne ryzyko, zapobiegające epidemiom cd”

Ryzyko wystąpienia celiakii u dzieci według HLA i kraju AD 4

Próg ten został wybrany na podstawie wewnętrznej oceny wszystkich dzieci, które przeszły biopsję, w celu osiągnięcia 95% lub większej swoistości choroby, tak że tylko dzieci, które nie poddały się biopsji, ale które najprawdopodobniej chorowały na celiakię w zestawie. Analiza statystyczna
Przeanalizowaliśmy dwa wyniki: wiek, w którym rozwinęła się choroba autoimmunologiczna i wiek, w którym rozwinęła się choroba trzewna. Pierwotny wynik został zdefiniowany jako pierwszy pozytywny wynik testu na przeciwciała przeciwko tTG, a praworęczny czas (tj. Cenzura, gdy zdarzenie jeszcze nie miało miejsca w czasie pomiaru) był wiekiem, w którym pobrano ostatnią próbkę krwi do testowania przeciwciał tTG. Drugorzędny wynik został określony jako wynik pozytywny w biopsji lub pierwszy wynik wysokiego poziomu w teście przeciwciał przeciwko tTG (dla uczestników, którzy nie poddali się biopsji), a prawy-cenzurowany czas był wiekiem dziecka podczas ostatniej wizyty w klinice która nie została zdiagnozowana. Do analizy wykorzystano model proporcjonalnego hazardu Coxa, z dostosowaniem do kraju, płci i obecności lub braku historii rodzinnej celiakii (tj. W krewnym pierwszego stopnia). Continue reading „Ryzyko wystąpienia celiakii u dzieci według HLA i kraju AD 4”